«Αυτή ήταν μόλις η αρχή», λένε πηγές με άμεση γνώση των όσων εκτυλίσσονται στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία 24ωρα και οι πληροφορίες αναφέρουν ότι επίκειται νέος γύρος συλλήψεων.
Από τα έως τώρα στοιχεία προκύπτει ότι ρόλο- κλειδί, στο στήσιμο αυτού του απίστευτου δικτύου, που καλύπτει όλη τη νυχτερινή Θεσσαλονίκη, είχαν οι τρεις λογιστές και ο ένας δικηγόρος, οι οποίοι έχουν συλληφθεί. Ωστόσο, δεν είναι οι μόνοι, που είχαν άμεση εμπλοκή.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πάμε για νέο γύρο συλλήψεων λογιστών- δικηγόρων, καθώς οι «μαέστροι» αυτής της παράνομης «συμφωνίας» υπολογίζεται ότι ως και τριπλάσιοι.
Και δεν είναι μόνο αυτοί. Ήδη τα στόματα έχουν ανοίξει, η ομερτά δείχνει να σπάει κι όπως λένε οι ίδιες πηγές, «όταν βγουν όλα τα ονόματα στη φόρα, θα βουίξει ο τόπος». Αν λάβει, άλλωστε, κανείς υπόψιν ότι μιλάμε για τουλάχιστον 917 επιχειρήσεις, που εμπλέκονται σε αυτό το πολυδαίδαλο δίκτυο, μπορεί να πει με ασφάλεια ότι η νύχτα της Θεσσαλονίκης δεν θα είναι ξανά η ίδια.
Πώς ξετυλίχθηκε το κουβάρι
Η ιστορία αυτή φαίνεται πως ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια, όταν από στόμα σε στόμα, έγινε κοινό μυστικό στη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης, ότι υπάρχουν οι άνθρωποι και προς παντός οι τρόποι, για λειτουργούν μικρές και μεγαλύτερες επιχειρήσεις, χωρίς να αποδίδουν σχεδόν τίποτα στην εφορία και τον ΕΦΚΑ. Το φαινόμενο γιγαντώθηκε τον τελευταίο χρόνο, όταν αυστηροποιήθηκε η εργατική νομοθεσία. Επειδή, όμως, κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο, η αρχή του τέλους άρχισε να γράφεται πριν περίπου έναν χρόνο.
Μετά από καταγγελία που έφτασε στην Οικονομική Εισαγγελία για μια επιχείρηση, δόθηκε παραγγελία στο ΔΕΟΣ της ΑΑΔΕ, δηλαδή ουσιαστικά στο πρώην ΣΔΟΕ, να ερευνήσει αν ευσταθεί η καταγγελία και τι ακριβώς συμβαίνει. Πολύ γρήγορα οι έλεγχοι αποκάλυψαν ότι το στήσιμο της φοροαπάτης, με τη μέθοδο της «μπάμπουσκας», δηλαδή τη σύσταση επάλληλων εταιριών, δεν αφορούσε ούτε μία ούτε δύο περιπτώσεις, αλλά το σχεδόν το σύνολο των νυχτερινών καταστημάτων της Θεσσαλονίκης- και όχι μόνο.
Όπως προκύπτει από τα έως τώρα στοιχεία, οι… «πονηροί» δρούσαν ως εξής: ο επιχειρηματίας μίσθωνε ένα ακίνητο, τις περισσότερες φορές μέσω τρίτου ή μεσιτικής υπό τον έλεγχο του και στη συνέχεια υπεκμίσθωνε τον χώρο και την επιχείρηση σε μια τρίτη εταιρία-συχνότερα ΙΚΕ- την οποία «έτρεχε» κάποιος «αχυράνθρωπος». Η επιχείρηση λειτουργούσε κανονικά, ωστόσο δεν απέδιδε ΦΠΑ, δεν πλήρωνε φόρο εισοδήματος και δεν κατέβαλλε ασφαλιστικές εισφορές. Όταν τα χρέη διογκώνονταν, η εταιρία διαλυόταν και στη θέση της υπεκμίσθωνε τον ίδιο χώρο κάποια άλλη εταιρία, με άλλον «αχυράνθρωπο» και τις περισσότερες φορές με το ίδιο προσωπικό και πάει λέγοντας.
Το “κουβάρι” άρχισε να ξετυλίγεται όταν οι Ράμπο του ΔΕΟΣ ξεκίνησαν τον έλεγχο από τους ιδιοκτήτες των ακινήτων, καθώς το επόμενο βήμα τους έφερε στους “αχυρανθρώπους” που υπέγραφαν τα μισθωτήρια. Από εκεί και πέρα, με τις καταθέσεις αυτών των προσώπων, όπως επίσης με τις μαρτυρίες του προσωπικού που απασχολούνταν σε αυτές τις επιχειρήσεις, οι έρευνες οδηγήσαν στους πραγματικούς ιδιοκτήτες. Για κάποιους δεν χρειάστηκε, μάλιστα, ιδιαίτερη προσπάθεια, καθώς… «αυτοκαρφώνονταν» στα socia media ως ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης.
Από τα έως τώρα στοιχεία δεν φαίνεται να προκύπτει ότι οι εμπλεκόμενοι λογιστές συνδέονταν μεταξύ τους. Απλώς όταν ο ένας επιχειρηματίας μάθαινε για τις… «επιτυχίες» κάποιου ανταγωνιστή, φρόντιζε να αναζητήσει την ίδια «συνταγή» από τα κατάλληλα πρόσωπα.
Αν και δεν υπάρχει σύνδεση των λογιστών και των δικηγόρων μεταξύ τους- γιατί τότε θα μιλούσαμε για μαφία- κάποιοι επιχειρηματίες φαίνεται ότι λειτουργούσαν με τους ίδιους λογιστές αλλά και με τους ίδιους «αχυρανθρώπους».
Το «αδύναμο» σημείο
Μετά την αποκάλυψη ενός ακόμα απίστευτου δικτύου φοροδιαφυγής, με κοινά σημεία δράσης (modus operandi) με το «Χωριάτικο», πλανάται εύλογα το ερώτημα, γιατί δεν είχε εντοπιστεί εγκαίρως αυτό το μοτίβο σύστασης- διάλυσης εταιριών, που σχεδόν πάντα αναδύει οσμή φοροδιαφυγής. Εταιρία άνοιγε, δημιουργούσε χρέη, έκλεινε και στην ίδια θέση- δηλαδή με την ίδια έδρα- άνοιγε άλλη εταιρία, η οποία επίσης δημιουργούσε χρέη κλπ. χωρίς να “χτυπάει” κάποιου είδους συναγερμός στο risk analysis της ΑΑΔΕ.
Έμπειροι ελεγκτές εξηγούν ότι το σύστημα δεν «χτυπάει» μόνο και μόνο λόγω της δήλωσης ίδιας έδρας, καθώς απαιτείται χρόνος για τη βεβαίωση των οφειλών. Συνεπώς, δεν υπάρχει μια αυτοματοποιημένη διαδικασία, μέσω π.χ. ενός αλγορίθμου, που να σημαίνει συναγερμό όταν ανοιγοκλείνουν ομοειδείς επιχειρήσεις στην ίδια έδρα, κάτι που στην εστίαση είναι, άλλωστε, σύνηθες. Όπως εντοπίστηκε, πάντως, νομοτεχνικό «κενό» με τη περίπτωση διάθεσης δωρεάν προϊόντων (υπόθεση Pizza Fan), χωρίς την υποχρέωση έκδοσης σημασμένου δελτίου παραγγελίας, έτσι αναζητούνται πρόσθετες ασφαλιστικές δικλείδες, για τη μέθοδο «μπάμπουσκα», με τις επάλληλες εταιρικές μορφές και τους υποκρυπτόμενους ιδιοκτήτες.
Πηγή: iefimerida.gr
