Γράφει ο Τάσος Γ. Καπουρνιώτης, Αρχιτέκτονας
Όταν η Χώρα περνά μια «περίοδο ανάκαμψης» σε κύριους τομείς όπως το Δημοσιονομικό (έσοδα, δαπάνες, δημόσιο χρέος, αξιολόγηση μείωση δαπανών από τη μία, ανάγκη επενδύσεων και αναβάθμισης δεξιοτήτων από την άλλη), την αμυντική θωράκιση (μέσω ενός μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού που
ξεπερνά τα 25 δισ. ευρώ, με έμφαση στην απόκτηση τεχνολογίας 5ης γενιάς και τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου αντιαεροπορικού και anti-drone θόλου), την αναβάθμιση της παιδείας (διαρκής διαδικασία που περιλαμβάνει τον εκσυγχρονισμό των προγραμμάτων σπουδών, την αξιοποίηση της τεχνολογίας, τη στήριξη των εκπαιδευτικών και την προετοιμασία των μαθητών για τις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας), την αναβάθμιση της υγείας (εκσυγχρονισμός του Εθνικού Συστήματος Υγείας / ΕΣΥ).
Γεγονότα αναγνωρισμένα μέρος των οποίων πρόσφατα εξήρε η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα λέγοντας μεταξύ των άλλων:
Στην αρχή …«Η αποστολή μου σήμερα είναι να εκφράσω ειλικρινά την βαθιά μου ευγνωμοσύνη προς την Ελλάδα για τη σύμπραξή της με το ΔΝΤ…και ακόμη τελειώνοντας….μια χώρα που σήμερα συγκαταλέγεται στις κορυφαίες οικονομίες της Ευρώπης».
Παρόλα αυτά κάποιοι ζουν στον Κόσμο τους και στην λανθάνουσα ισχύ τους που έχουν διαπλάσει ποιος ξέρει πως!… Σαν Πολίτες υποτίθεται πως αποτελούμε ένα πανέξυπνο σύνολο (Μεσογειακό) που όμως σε διάφορες περιπτώσεις παγιδεύεται από την ανάγκη ανάδειξης εφήμερων κοινωνικών ινδαλμάτων, χωρίς αντίκρισμα.
Γεγονός που κάποιοι το εκμεταλλεύονται αισχρά, προσβλητικά και ασύστολα, δημιουργώντας άβουλα υποχείρια των όχι και τόσο ιδιοφυών όσο και ξεπερασμένων σχεδίων τους. Υπάρχει διάχυτη μια έμμονη αντιπολιτευτική αντίληψη που προωθούν, πως πίσω από όλα φταίνε οι κλέφτες, οι ψεύτες, οι απατεώνες που απαρτίζουν την σημερινή Κυβέρνηση με πρώτο και καλύτερο τον Πρωθυπουργό. Επιρρίπτοντάς τους το οτιδήποτε ένοχο, κυρίως το παρακράτος υπό μορφή χόμπι / σπορ του Έλληνα, απομεινάρι της Τουρκοκρατίας με πρωταγωνιστές το ρουσφέτι, την μίζα και την ρεμούλα. Αγνοώντας ταυτόχρονα το ότι διανύουμε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης (πόλεμοι, θεομηνίες κλπ.). Γεγονότα που συντελούν στο οτιδήποτε έχει σχέση με την καθημερινότητα να επηρεάζεται, κυρίως από την άνοδο των τιμών με αντίκτυπο στην ενέργεια, στις προμήθειες και στην παραγωγή αλλά και στις ανάγκες διαβίωσης.
Αντί λοιπόν η μέριμνα όλων να αφορά την αντιμετώπιση αυτής της παγκόσμιας συγκυρίας το σύνολο της αντιπολίτευσης πρεσβεύει στην διαδοχή. Ένα Κυβερνητικό σύνολο που διαπρέπει στην αντιμετώπιση αυτών
που αναφέρω, κάποιοι με αφορμή το ότι πλησιάζουν οι εκλογές, ασχολούνται με σενάρια απαλλαγής της Χώρας από αυτό.
Στην αυτοκίνηση μια Porsche (όχημα θαύμα μηχανικής) δεν την αλλάζεις με ένα άλλο ξεπερασμένο, μεταχειρισμένο εγκαταλελειμμένο σε μια μάντρα (ίδρυμα). Ούτε σπιτώνεις μια γάτα αλανιάρα που επανειλημμένα σε έχει προδώσει. Όπως επίσης πως να εμπιστευτείς μια χαροκαμένη Μάνα που ζητάει
εκδίκηση, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα και την δημοσιότητα.
ΝΑΙ!.. με τις δύο πρώτες ενδεικτικές παρομοιώσεις, αναφέρομαι στους δύο κύριους επανεμφανιζόμενους ιδρυτές κομμάτων με απώτερο σκοπό την απόκτηση Κυβερνητικής αυτοδυναμίας. Καμένα χαρτιά από την προϊστορία τους…
Ο πρώτος ήδη εμφανίστηκε επίσημα με πολύ Glamorous Style, αμφισβητώντας τις μνήμες, προσβάλοντας κυρίως την νοημοσύνη μας, αποτελώντας τον πρωταγωνιστή στην προσπάθεια κάποιων να επαναφέρουν την αποτυχία. Μια προσπάθεια περίεργα στηριζόμενη οικονομικά, σε μια εποχή που τα οικονομικά σκάνδαλα ταλανίζουν την καθημερινότητά μας. Μια προσπάθεια αντιγραφής που παραπέμπει στο απλησίαστο image
(εικόνα) προηγούμενου πολιτικού ηγέτη με τον οποίο ούτε κατά διάνοια μπορεί να συγκριθεί (βλέπε ακαδημαϊκή μόρφωση, ευρύτερη παιδεία, ευστροφία).
Μια προσπάθεια που κατά την άποψή μου όσο καλά σχεδιασμένη και να είναι (σίγουρα ΟΧΙ από τον ίδιο)… ΔΕΝ σβήνει λάθη όπως:
_Αποφυλάκιση των «πονηρών» με τον νόμο Παρασκευόπουλου.
_Αθέτηση υποσχέσεων της Θεσσαλονίκης.
_Σνομπάρισμα δημοψηφίσματος.
_Μνημόνια.
_Τα Capital controls.
_Την παρωδία ενημέρωσης για τη φονική φωτιά στο Μάτι, κλπ., κλπ.
Άλλωστε από αυτά τα λάθη, αλλά και πολλά άλλα προηγούμενα ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια αλλά και την αιτία για την πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Μια πραγματικότητα που λίγο έως πολύ έχουμε συναντήσει όλοι μας στον μικρόκοσμο της οικογένειας ή μιας επιχείρησης, όταν κάνουμε λάθη και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε μετέπειτα μια χρονική στιγμή που και αυτή έχει το ίδιο όνομα.. «περίοδος ανάκαμψης».
Η αλήθεια πρέπει να λέγεται… και να μην ξεχνιέται.
Όσον αφορά τον δεύτερο διεκδικητή (ακόμη το σκέφτεται), έχοντας διατρέξει μια πολιτική διαδρομή πολλών ετών και ειδικά από το 1990 και μετά, έχει αποδείξει ότι όσο και αν δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για το κοινό καλό (το καλό της χώρας και της παράταξης), πάντα πολιτεύεται με εγωκεντρισμό, προτάσσοντας το προσωπικό πολιτικό του συμφέρον. Άρα μετά τόσα χρόνια άπραγης βιτρίνας μάλλον θα αποτελέσει για άλλη μια φορά προσπάθεια καμένη εν τη γενέσει της.
Τώρα όσον αφορά την Μάνα ίσως θα μπορούσε να προσφέρει πολλά ακολουθώντας το παράδειγμα του «χαμόγελο του παιδιού», από το να αποτελέσει υποχείριο λαϊκίστικης αντιπολίτευσης. Τι θέλουν να αλλάξουν;
Είναι δυνατόν όταν όπως ανέφερα η Χώρα να διανύει «περίοδο ανάκαμψης» και όποιος θέλει να την κυβερνήσει να αναφέρει μόνο παροχές αποφεύγοντας την πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από:
Πληθωριστικές Πιέσεις.
Αύξηση του Κόστους Διαβίωσης.
Δημοσιονομική Στενότητα.
Τελειώνοντας θα αναφερθώ στην παρουσία ενός άλλου παρακράτους που κολλάει με τον τίτλο της επιστολής.
Πρόσφατα!.. Ελληνικό αθλητικό σωματείο από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Χώρα, πρώτευσε σε μια από τις σπουδαιότερες παγκοσμίως διοργανώσεις που συμμετείχε. Η λογική θα περίμενε την Γιορτή που ακολούθησε και εντυπώσεις από εκδηλώσεις πρωταθλητισμού.
Έλα όμως όσο μεγάλη επιτυχία και να ήταν επισκιάστηκε από άσχετα με τον αγώνα φαιδρά γεγονότα της κερκίδας, που προωθήθηκαν από μια ενημέρωση πλήρη λαϊκισμού, αποβλέποντας υστερόβουλα άλλους επικοινωνιακούς σκοπούς, αμαυρώνοντας τον πολιτισμό μας.
Αντί περιφρόνησης, δόθηκε η ευκαιρία στα διάφορα κυκλώματα αλλοίωσης της πραγματικότητας να κάνουν πλιάτσικο κατά το δοκούν.
Άτομα που υποτίθεται κατέχουν/χαν ηγετικές θέσεις στην κοινωνία (διακυβέρνηση, επιχειρηματικότητα), έκλεψαν την παράσταση με την ανήθικη συμπεριφορά τους, προσβάλοντας βασικά την Πολιτεία που τους ανέχεται και φυσικά όλους εμάς. Συνέπειες καμία, για άλλη μια φορά πέρασε η συμπεριφορά του δυνατού (potente), αυτού που μπορεί να κάνει ότι θέλει και όπου θέλει ανενόχλητος.
Ζούμε σε μια χώρα που η Νομοθεσία της είναι περίσσια και καλύπτει τα πάντα απλά κανένας δεν την σέβεται όπως και κανένας δεν την επιβάλει.
