Με εντολή υπουργού Παιδείας πέρασε από πειθαρχικό, αλλά αθωώθηκε παμψηφεί
Η απόφασή του να μη διώξει από το σχολείο έναν μαθητή στον οποίο είχε επιβληθεί ποινή αποβολής, επειδή δεν είχε πού αλλού να πάει, φαίνεται να έβαλε σε 18μηνη περιπέτεια διευθυντή σχολείου της Μαγνησίας, με θητεία πάνω από 40 χρόνια στην εκπαίδευση. Με εντολή υπουργού Παιδείας σύρθηκε σε πειθαρχικές διαδικασίες που διήρκησαν 18 ολόκληρους μήνες και τελικώς δικαιώθηκε, αφού κρίθηκε παμψηφεί αθώος, Σήμερα, 18 μήνες μετά την περιπέτεια που πέρασε και κινδύνευσε με απόλυση, ο ίδιος δηλώνει δικαιωμένος, όμως θέτει ζήτημα για την έλλειψη στοιχειώδους συμπαράστασης και νομικής προστασίας από την ίδια την Πολιτεία προς τους λειτουργούς της.
Ο διευθυντής του Γυμνασίου Ζαγοράς, Νικόλαος Καλέργης (σ.σ. δημοσιεύουμε το όνομά του μετά από ενυπόγραφη επιστολή που ο ίδιος έστειλε στην εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ) είχε μπει σε περιπέτειες, μετά από επεισόδιο μεταξύ μαθητών στο σχολείο. Στις 21 Φεβρουαρίου 2025 παραπέμφθηκε να δικαστεί στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, καθώς, σύμφωνα με το κατηγορητήριο έγγραφο της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας «επέτρεψε την παραμονή στο σχολείο μαθητή ο οποίος, λόγω αποβολής, όφειλε βάσει νόμου να βρίσκεται στο σπίτι του, με αποτέλεσμα την ημέρα εκείνη ο μαθητής να φέρεται ότι τραυμάτισε συμμαθήτριά του στο σχολείο».
«Αξίζει να σημειωθεί ότι στον εν λόγω μαθητή, μετά από σταδιακά κλιμακούμενα παιδαγωγικά μέτρα σε άλλα περιστατικά, είχε ήδη επιβληθεί από το σχολείο μας το έσχατο παιδαγωγικό μέτρο της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος, το οποίο όμως για διάφορους, μάλλον γραφειοκρατικούς, λόγους δεν είχε επί τρίμηνο εκτελεστεί από τον αρμόδιο να το πράξει Διευθυντή της ΔΔΕ Μαγνησίας.
Ενώπιον του Πειθαρχικού Συμβουλίου, μέσα από τις καταθέσεις των παρόντων μαθητών και καθηγητών, αποκαλύφθηκε ότι εκείνη την ημέρα έγινε προσωρινή αναστολή της αποβολής του εν λόγω μαθητή, εξαιτίας της αδυναμίας των κατά νόμο υπεύθυνων γονέων του να τον κρατήσουν υπό την επίβλεψή τους στο σπίτι και των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν τότε στο χωριό, αλλά κυρίως προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αιτηθείσα απαραίτητη για τη συμπεριφορά του μαθητή συνεδρία με την Ψυχολόγο και την Κοινωνική Λειτουργό του σχολείου, οι οποίες είχαν υπηρεσία στο σχολείο αποκλειστικά εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα της εβδομάδας.
Κατά την ακροαματική διαδικασία αποδείχθηκε, ότι την ημέρα αυτή δεν σημειώθηκε κανένας απολύτως τραυματισμός.
Το αθωωτικό πόρισμα ανέδειξε τα κενά του νόμου, ο οποίος δεν ορίζει με σαφήνεια ποιος και με ποιον τρόπο είναι υπεύθυνος να απομακρύνει από το σχολείο έναν αποβληθέντα μαθητή, όταν αυτός οφείλει να παραμείνει στο σπίτι υπό την ευθύνη του ασκούντος την επιμέλεια γονέα ή κηδεμόνα», αναφέρει ο διευθυντής σε επιστολή του μετά το τέλος της 18μηνης περιπέτειάς του.
Για την οριστική και παμψηφεί αθώωσή του, μετά την παραπομπή του από τον διευθυντή Δ.Ε. Μαγνησίας με εντολή του τότε υπουργού Παιδείας, ενημερώθηκε από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο, αρχές Αυγούστου.
Ο ίδιος πάντως μιλά για μία μοναδική περιπέτεια στα εκπαιδευτικά χρονικά, «ένας 62χρονος Διευθυντής σχολείου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, πατέρας τεσσάρων παιδιών που σπουδάζουν, με θητεία άνω των 40 ετών στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση (διορισμένος κατόπιν εξετάσεων του ΑΣΕΠ), να σύρεται προς απόλυση από το Δημόσιο, συκοφαντούμενος ως επικίνδυνος για τα παιδιά, χωρίς καν να έχει προηγηθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ)».
«Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς πόσο ευάλωτοι τελικά είμαστε ως εκπαιδευτικοί απέναντι σε συκοφαντίες, καθώς και για την έλλειψη στοιχειώδους συμπαράστασης και νομικής προστασίας, την οποία θεωρώ ότι η ίδια η Πολιτεία θα όφειλε να παρέχει στους λειτουργούς της.
Ολοκληρώνοντας αυτή την επίπονη αναδρομή, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον δικηγόρο μου, κ. Γιώργο Ταταριώτη, για τη νομική του συνδρομή, την ΟΛΜΕ για την δημοσίευση επιστολής στήριξης, την ΕΛΜΕ Μαγνησίας για την όλη συμπαράσταση και την οικονομική της βοήθεια, την οικογένειά μου, τους μαθητές, τους γονείς και τους καθηγητές του σχολείου μου, καθώς και όλους όσους άλλους στάθηκαν δίπλα μου αυτόν τον ενάμισι χρόνο του άδικου διασυρμού και της προσωπικής και οικογενειακής μου ταλαιπωρίας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι είναι απαραίτητο να ενδυναμώσουμε όλοι, με τη φυσική και ενεργό παρουσία μας, τα συνδικαλιστικά μας όργανα —την ΕΛΜΕ Μαγνησίας και την ΟΛΜΕ— συνδιαμορφώνοντας τη δράση τους, γιατί όπως αποδεικνύεται, είναι τα μόνα μέσα που διαθέτουμε και στα οποία μπορούμε ακόμα να βασιζόμαστε. Δηλώνω δε με το παρόν την διαθεσιμότητα και την ενεργή μου συμμετοχή στις συνδικαλιστικές μας διαδικασίες», καταλήγει στην επιστολή του.
