Αναγνωρίζει ως εργοδότη τους την πλατφόρμα μετά την καταγγελία των συμβάσεων και καλεί την τελευταία για τις πληρωμές και όχι τον εργολάβο!
Μια απόφαση που θα αποτελέσει σταθμό εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Συζητώντας εργατική διαφορά με τη διαδικασία περιουσιακών διαφορών ικανοποιεί τα αιτήματα τριών πρώην εργαζομένων σε εργολάβο στον τομέα διανομής τροφίμων μέσω πλατφόρμας για πληρωμή των διαφορών στις μισθοδοσίες τους και των αποζημιώσεων από τις καταγγελίες των συμβάσεων εργασίας τους, προχωρεί όμως και ένα βήμα παραπέρα.
Το δικαστήριο αναγνωρίζει ως πραγματικό εργοδότη τους την πλατφόρμα και όχι τον εργολάβο – εταιρεία περιορισμένης απασχόλησης που είχε συνάψει τις συμβάσεις και καλεί την πρώτη να καταβάλει τις οικονομικές δικαστικές διεκδικήσεις και τη δαπάνη για τα δικαστικά έξοδα.
Την υπόθεση χειρίστηκε η δικηγόρος κ. Αμφιτρίτη Καραβίδα.
Συγκεκριμένα, το δικαστήριο απορρίπτει την αγωγή που αφορά στο σκέλος του εργολάβου και δέχεται το κομμάτι της σε βάρος της πλατφόρμας που αναγνωρίζει ως διευθυντή των πρώην εργαζομένων
Το δικαστήριο δέχεται τον ισχυρισμό των πρώην εργαζομένων ότι η σύμβαση εργασίας τους με τον εργολάβο στην πραγματικότητα ήταν εικονική, αφού τα πάντα, οι εντολές για παραγγελίες, οι εισπράξεις, η καταβολή μισθοδοσιών γίνονταν από την πλατφόρμα, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό της τελευταίας περί του αντιθέτου. Επίσης, δέχεται ότι υπήρξε αδικαιολόγητος πλουτισμός σε βάρος τους.
Επισημαίνεται ότι η εν λόγω πλατφόρμα είναι μία από τις κυρίαρχες στο online delivery.
Το ιστορικό εργασίας
Τρεις Βολιώτες απασχολήθηκαν σε εταιρεία περιορισμένης απασχόλησης εργολάβου με συμβάσεις τον Ιανουάριο του 2024 ως διανομείς τροφίμων χρησιμοποιώντας δίκυκλα ιδιοκτησίας τους. Ο πρώτος συνέχισε την εργασία μέχρι τον Απρίλιο του 2024 και στη συνέχεια οδηγήθηκε σε οικειοθελή αποχώρηση και έναρξη επιτηδεύματος μέχρι τον Μάιο του 2024.
Οι άλλοι δύο λόγω αξιώσεων στην Επιθεώρηση εργασίας είδαν τις συμβάσεις τους να καταγγέλλονται τον Μάιο του 2024 και την πρόσβασή τους στην πλατφόρμα να αποκλείεται.
Οι εργαζόμενοι κατέφυγαν στην Επιθεώρηση Εργασίας και στη συνέχεια κινήθηκαν δικαστικά με αγωγή στρεφόμενοι κατά τόσο της εταιρείας περιορισμένης απασχόλησης όσο και της πλατφόρμας.
Το δικαστήριο επιδικάζει στον α’ εργαζόμενο ποσό από διαφορές μισθών 6.709,64 ευρώ, στον β’ ποσό 8.304,83 ευρώ και στον γ’ ποσό 8.819,78 ευρώ. Επιπλέον, επιδικάζει στους δύο τελευταίους ποσά 5.694,78 ευρώ και 6.890 ευρώ για αποζημιώσεις για τις καταγγελίες των συμβάσεων τους.
Η απόφαση του δικαστηρίου αποτελεί σταθμό. Ικανοποιεί τις διεκδικήσεις των πρώην εργαζομένων και προχωρεί όμως και ένα βήμα παρά πέρα κρίνοντας ποιος είναι ο πραγματικός εργοδότης ενώ ακόνη η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν έχει υιοθετηθεί από την αντίστοιχη ελληνική.
Εκτιμάται ότι ανοίγει τον δρόμο και για άλλες παρόμοιες αφού αποτελεί δεδικασμένο για τα δικαστήρια του Βόλου αλλά και όλης της χώρας.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου
Αναλυτικά, εξετάζοντας όλα τα στοιχεία που προσκομίστηκαν στην ακροαματική διαδικασία, το δικαστήριο κρίνει ότι αποδείχτηκε ότι η πλατφόρμα προμήθευε τους εναγομένους τα ατομικά μέτρα προστασίας (γιλέκο και κράνος) και τον αναγκαίο εξοπλισμό (θερμικό κιβώτιο) μέσω του εντεταλμένου της πρώτης εναγόμενης (εταιρεία περιορισμένης ευθύνης) και έφεραν τα διακριτικά γνωρίσματα της δεύτερης εναγομένης (πλατφόρμα).
Παράλληλα, η πλατφόρμα χορηγούσε στους ενάγοντες εργαζομένους προσωπικούς κωδικούς πρόσβασης στην ψηφιακή πλατφόρμα παραγγελιοληψίας και διανομής της, ώστε αυτοί να συνδέονται και να φαίνονται ενεργοί προς εκτέλεση των διανομών. Όπως φαίνεται, μάλιστα, από τις διαδρομές που έχουν πραγματοποιήσει οι ενάγοντες στην ηλεκτρονική πλατφόρμα της δεύτερης εναγομένης όλες έχουν γίνει καθ’ υπόδειξη και οργάνωσή της και αφορούν αποκλειστικά πελάτες της.
Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι οι ενάγοντες ουδέποτε όλο το χρονικό διάστημα για το οποίο εργάζονταν δεν εκτέλεσαν ούτε μία διανομή που να αφορά πελάτη της πρώτης εναγομένης (εταιρεία περιορισμένης απασχόλησης), της οποίας θεωρητικά είναι και εργαζόμενοι. Επιπλέον, η δεύτερη εναγομένη (πλατφόρμα) εισέπραττε το όφελος από την εργασία των εναγόντων, αφού στο τέλος της ημέρας την αξία των διανομών τους την οποία απέδιδαν στον ΟΠΑΠ σε συγκεκριμένο barcode που ανήκει στη δεύτερη εναγομένη (πλατφόρμα) και όχι στην πρώτη (εταιρεία), τους χορηγούσε δε σε συγκεκριμένες ημέρες διανομών (λχ. εορτές, αργίες), η πλατφόρμα ένα χρηματικό ποσό ως bonus, που κυμαινόταν ανάλογα με τις διανομές που κατόρθωναν να διεκπεραιώσουν σε συνδυασμό με τις αξιολογήσεις και τη βαθμολογία που λάμβαναν για τις υπηρεσίες τους από τους πελάτες της. Περαιτέρω, δε, η εταιρεία είχε συνάψει πληθώρα τέτοιων συμβάσεων εργασίας με εργαζομένους διανομείς τους οποίους στη συνέχεια χρησιμοποιούσε η πλατφόρμα, όπως κατέθεσαν ενόρκως κα οι μάρτυρες των εργαζομένων, αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο η πλατφόρμα να απασχολεί εργαζομένους, συνδεδεμένους μαζί της με σχέση εξαρτημένης εργασίας, καθώς όλοι οι διανομείς που συνεργάζονται μαζί της είναι αυτοαπασχολούμενοι, ήτοι με σύμβαση παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών.
Η ίδια η πλατφόρμα ισχυρίζεται ότι δεν προτιμάει να έχει συνδεδεμένους μαζί της με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας, όχι για να αποφύγει τις οικονομικές δεσμεύσεις που αυτές συνεπάγονται, αλλά επειδή η σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αντιστρατεύεται αυτή καθαυτή την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα της πλατφόρμας, αφού οι εργαζόμενοι με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας θα πρέπει να έχουν λχ. σταθερό ωράριο ή λειτουργία σε βάρδιες.
Ωστόσο, παρά τα όσα ισχυρίζεται η πλατφόρμα πως δεν συνάδουν με τη λειτουργία της ψηφιακής της πλατφόρμας, εντούτοις, κάνει χρήση εργαζομένων από την εταιρεία που απασχολούνται με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, δίχως να αποδεικνύεται ότι αυτό δημιουργεί τελικώς πρόσκομμα στη λειτουργία της.
Όλα, λοιπόν, καταδεικνύουν ότι η πλατφόρμα δίνει δεσμευτικές για τους ενάγοντες εργαζομένους εντολές και οδηγίες προς τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο παροχής της εργασίας και ασκεί εποπτεία και έλεγχο για τη διαπίστωση της συμμόρφωσης των εργαζομένων προς αυτές, ασκώντας διευθυντικό δικαίωμα επ’ αυτών και αφετέρου χαράσσει την εργασιακή τους πορεία και καθοδηγεί του εργαζόμενους στην παραγωγή των έννομων αποτελεσμάτων που επιθυμεί, ενώ παράλληλα δύναται μέσω του αλγοριθμικού management να καθορίζει πολλές πτυχές των συνθηκών εργασίας που εξαρτώνται από την καταγραφή των παραπόνων των πελατών, τις αξιολογήσεις, τη βαθμολογία και την πρόσβαση ή μη στην εφαρμογή.
Η νομοθεσία
Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται ότι εξάλλου στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η ευρωπαϊκή νομοθεσία με την νέα Οδηγία (ΕΕ) 2024/2831 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου 2024 για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας των εργαζομένων σε πλατφόρμες, η οποία και αναμένεται να ενσωματωθεί σύντομα στην εθνική νομοθεσία, με τη θέσπιση ελάχιστων δικαιωμάτων που ισχύουν για όλα τα πρόσωπα που εκτελούν εργασία σε πλατφόρμα στην ΕΕ, τα οποία εργάζονται ή τα οποία βάσει εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών, θεωρείται ότι εργάζονται με σύμβαση εργασίας ή σχέση εργασίας όπως ορίζονται από τη νομοθεσία, τις συλλογικές συμβάσεις ή τις πρακτικές που ισχύουν στα κράτη μέλη, λαμβάνοντας υπόψη την νομολογία του Δικαστηρίου.
Συνεπώς, ενόψει των ανωτέρω, πραγματικός εργοδότης των εναγόντων στις ανωτέρω συμβάσεις εργασίας είναι η δεύτερη εναγομένη και όχι η πρώτη (ο εργολάβος) κατ’ ορθόν χαρακτηρισμό του προσώπου του εργοδότη, σύμφωνα με τους υφιστάμενους γενικούς νομικούς κανόνες που ισχύουν για τη σύμβαση εργασίας, απορριπτομένων των σχετικών ισχυρισμών της δεύτερης εναγομένης (πλατφόρμας) περί του αντιθέτου, επισημαίνεται στην απόφαση.
Πηγή: ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
