Συναγερμός στις Κοινωνικές Υπηρεσίες τις τελευταίες μέρες – Νοσηλεύτηκαν, έγιναν καλά, αλλά δεν έχουν πού να πάνε
Υπάρχουν φορές που το πιο δύσκολο κομμάτι μιας νοσηλείας δεν είναι η διάγνωση ούτε η θεραπεία. Είναι η στιγμή του εξιτηρίου. Η στιγμή που ο ασθενής καλείται να επιστρέψει στην καθημερινότητά του, μόνο που για κάποιους αυτή η καθημερινότητα δεν περιλαμβάνει κανέναν άνθρωπο να τους περιμένει.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτές τις ημέρες στο Νοσοκομείο Βόλου, όπου πέντε ηλικιωμένοι εξακολουθούν να παραμένουν στις κλινικές, παρότι η νοσηλεία τους έχει ολοκληρωθεί και οι θεράποντες ιατροί έχουν δώσει το «πράσινο φως» για το εξιτήριό τους.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι πέντε ηλικιωμένοι βρίσκονται εδώ και περίπου δέκα ημέρες στο επίκεντρο της προσπάθειας των κοινωνικών υπηρεσιών του νοσοκομείου, οι οποίες αναζητούν τον ασφαλέστερο τρόπο για να συνεχιστεί η φροντίδα τους εκτός Αχιλλοπούλειου.
Πρόκειται για ανθρώπους που εισήχθησαν με παθολογικά προβλήματα υγείας, έλαβαν την απαραίτητη θεραπεία και πλέον δεν χρήζουν νοσοκομειακής περίθαλψης. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι θα μπορέσουν να επιστρέψουν μόνοι τους στα σπίτια τους χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η υγεία και η ασφάλειά τους.
Δύο από αυτούς δεν απέκτησαν ποτέ παιδιά. Οι υπόλοιποι έχουν οικογένειες που ζουν εκτός Βόλου ή στο εξωτερικό, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα καθημερινής φροντίδας και υποστήριξης. Μέχρι τη νοσηλεία τους ζούσαν μόνοι, όμως πλέον η κατάσταση της υγείας τους δεν επιτρέπει να συνεχίσουν χωρίς βοήθεια.
Οι γιατροί και οι νοσηλευτές, αντιλαμβανόμενοι ότι η επιστροφή αυτών των ανθρώπων στην ίδια καθημερινότητα θα μπορούσε να αποδειχθεί επικίνδυνη, ενημέρωσαν άμεσα τις κοινωνικές υπηρεσίες του νοσοκομείου. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου, προκειμένου να βρεθεί μια λύση που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης.
Η αναζήτηση, όμως, αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διαθέσιμες δημόσιες δομές φιλοξενίας ηλικιωμένων είναι ελάχιστες, ενώ οι μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων στον Βόλο και στα Κανάλια λειτουργούν με υψηλή πληρότητα, περιορίζοντας σημαντικά τις δυνατότητες άμεσης φιλοξενίας νέων περιστατικών. Παράλληλα, οι προϋποθέσεις εισαγωγής σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και το οικονομικό κόστος, καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη την εξεύρεση λύσης. Κάποιοι από τους ηλικιωμένους λαμβάνουν ιδιαίτερα χαμηλή σύνταξη, ενώ άλλοι δεν διαθέτουν καν σταθερό εισόδημα.
Για τους ανθρώπους των κοινωνικών υπηρεσιών στο Αχιλλοπούλειο κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις αποτελεί μια διαφορετική ιστορία ζωής. Άνθρωποι που εργάστηκαν, δημιούργησαν ή πορεύτηκαν μόνοι τους, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα της μοναξιάς. Μια πραγματικότητα που δεν αντιμετωπίζεται με φάρμακα και ιατρικές πράξεις, αλλά απαιτεί κοινωνική μέριμνα και ουσιαστικές δομές φροντίδας, όπως έλεγε υγειονομικός.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή αυτής της προσπάθειας. Τις τελευταίες ημέρες επικοινωνούν με υπηρεσίες, διερευνούν διαθέσιμες θέσεις σε δομές, αναζητούν συγγενικά πρόσωπα και εξετάζουν κάθε πιθανή λύση, ώστε κανένας από αυτούς τους πέντε ανθρώπους να μη βρεθεί ξανά μόνος του, αβοήθητος και εκτεθειμένος.
Πηγή: ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
