Ακόμη ψάχνει – και ψάχνεται – ο τάλας Παπαπέτρος για τα πως και τα γιατί της εκλογικής νίλας που υπέστη από τον Αχιλλέα Μπέο. Έχει “ανακαλύψει» μέχρι τώρα καμιά εκατοσταριά αιτίες, φυσικά όχι και την κύρια και αποκλειστική. Ισως γιατί τον πονάει, ίσως γιατί δεν λογάει μέχρις εκεί, ο Θεός και η ψυχή του.
Στην τελευταία περισπούδαστη ανάλυσή του σπάει το κεφάλι του να μάθει πως γίνεται στο Τεχνικό Επιμελητήριο να υπερψηφίζεται η αντίπαλος του Μπέου (άρα σύμμαχός του), στους δημοσιογράφους και στην ΑΔΕΔΥ να βγαίνουν πρόεδροι συνεργάτες του και ο ίδιος τελικά να αποδεικνύεται απλός συνεχιστής της μίζερης, απογοητευτικής πορείας του Μαργαρίτη και του μικρού Ιάσονα.
Δηλαδή με την λογική του “ τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο” σκέφτεται ότι τώρα θα έπρεπε να είναι Δήμαρχος! Αλλά σοφέ μου κύριε Παπαπέτρε σκέψου και κάτι άλλο. Ότι υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία έξω από τις ευάριθμες συντεχνίες και τα συνδικαλιστικά σωματεία και τα σαλονάκια της βαριάς κουλτούρας και της πλέριας διανόησης, που αξιολογεί και αποφασίζει με άλλα κριτήρια που προφανώς – κι ευτυχώς για την πόλη δηλαδή – εσύ δεν τα εκπληρώνεις. Γι αυτό και σε μαύρισαν στις εκλογές…
Πάντως συνέχισε με το λαδόξιδο. Θα σου φανεί χρήσιμο αφού τα ‘κανες σαλάτα. Να μην πω και για τις παπάρες…
