Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 4 Ιανουαρίου σε ηλικία 74 ετών. Η σύζυγος, τα τρία παιδιά από τους δύο γάμους του, συνάδελφοι, συγγενείς και φίλοι, πήγαν το πρωί στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας για το «τελευταίο αντίο» στον παρουσιαστή και δημοσιογράφο.
Σε ανακοίνωσή της, η οικογένεια του εκλιπόντος παρακάλεσε όσους το επιθυμούν, αντί στεφάνων, να τιμήσουν τη μνήμη του με δωρεές σε φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Το παρών στη Ριτσώνα έδωσαν συνάδελφοι δημοσιογράφοι, στελέχη της πολιτικής ηγεσίας και πολλοί φίλοι του που μόνο καλά λόγια είχαν να πουν για τον χαρακτήρα του.
Ο Στρατής Λιαρέλλης, με τον οποίο ο Γιώργος Παπαδάκης συνεργάστηκε αλλά ανέπτυξε και μακρά φιλία, αποχαιρέτησε τον δημοσιογράφο με έναν συγκλονιστικό επικήδειο.
«Έναν άσπιλο άνθρωπο. Έναν ακέραιο ιδεολογικό χαρακτήρα. Δεν βρισκόμαστε για να αποχαιρετίσουμε απλά έναν δημοσιογράφο. Έναν φίλο, έναν αδελφό, έναν πατέρα ή έναν σύζυγο. Ο Γιώργος ήταν ο ορισμός του αυθεντικού ανθρώπου. Δίκαιος, ευθύς, αληθινός. Καθαρός, έντιμος και κυρίως ανθρώπινος. Μοναδικό του κριτήριο αποτέλεσε σε όλη του τη ζωή, σε όλη του τη διαδρομή, να υπηρετεί την αλήθεια με κάθε κόστος. Να είναι δίπλα στους αδύναμους και τους αδικημένους. Δεν υπολόγιζε τίποτα. Αρκεί να επιτελούσε το καθήκον του.
Δεν φοβόταν τίποτα. Γι’ αυτό με απλά λόγια, με πράξεις ουσιαστικές, η παρουσία του ενέπνευσε διαχρονικά σεβασμό και αγάπη. Σε όλες τις γενιές και σ’ όλους τους Έλληνες. Άνθρωπος που δεν δίστασε να θίξει κακώς κείμενα. Άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να ανοίξει θέματα ταμπού για την κοινωνία, ακόμα και 35 χρόνια πριν, όταν κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορούσε να τα θίξει. Ο Γιώργος ήταν τίμιος, καλοσυνάτος. Ήταν στήριγμα προς όλους. Ένα τηλέφωνο, ένα νεύμα, ένα κλείσιμο του ματιού, αρκούσε, αρκούσε για να είναι παρών. Έχουν ακουστεί αρκετά, ή και πάρα πολλά, από την Κυριακή και μετά.
Για τις δημοσιογραφικές του αξίες, για την προσφορά του στην κοινωνία και κυρίως γι’ αυτό… Που στον ίδιο άρεσε: ότι ήταν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Όλα αυτά ήταν αλήθεια. Είναι αλήθεια. Ίσως είναι και λιγότερα. Αυτό το οποίο όμως είναι γεγονός, είναι ότι ο Γιώργος δημιούργησε μια σχολή σκέψης. Δημιούργησε ένα πρότυπο προσωπικής συμπεριφοράς, το οποίο αποτελεί οδηγό για ολόκληρες γενιές. Σε έναν χώρο δήθεν, ψεύτικων και κίβδηλων συμπεριφορών, ο Γιώργος αποτελούσε μια όαση. Πιθανώς μια μοναχική όαση. Η παρακαταθήκη του Γιώργου παραμένει αδιαβάθμητη.
Και ακόμα δεν μπορούμε να ορίσουμε τα πραγματικά της μεγέθη. Αφενός γιατί οι δεκάδες, για να μην πω οι εκατοντάδες συνεργάτες του που λειτουργούν ακόμα στην Ελληνική τηλεόραση συνεχίζουν το έργο του, αλλά κυρίως γιατί ο Γιώργος μεγαλούργησε στην τηλεόραση χωρίς ο ίδιος να αλλάξει. Παραμένοντας πάντοτε ο Παπαδάκης. Το μυστικό της επιτυχίας του ήταν η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα. Ήταν οι αρχές που καθόριζαν μια στάση ζωής. Ο Γιώργος ήταν ο ίδιος στο γυαλί, έξω απ’ το γυαλί, στο σπίτι του, στο ούζο με τους φίλους του. Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του που πολλοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν.
Ήταν η αγάπη για όλα αυτά που έκανε και τα έκανε αγόγγυστα. Φυσικά, ήταν κολώνα του η αγάπη του, για να μην πω το πάθος του για την οικογένειά του. Την αγαπημένη του Τίνα. Τον Κωνσταντίνο, τον Φοίβο, τον Ιάσονα, τα εγγόνια του. Μόνο όποιος είχε μείνει έστω και για ένα λεπτό με τον Γιώργο για την οικογένειά του, καταλάβαινε τι σήμαινε γι’ αυτόν. Η απώλειά του είναι ένα δυσαναπλήρωτο κενό για το δεύτερο σπίτι του. Για τον ΑΝΤ1, με τον οποίο συνεργάστηκε 37 χρόνια. Από την πρώτη μέρα που ο Μίνως Κυριακού αποφάσισε να ανοίξει το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Είναι βέβαιο ότι τώρα εκεί ψηλά θα συζητούν οι δυο τους.
Όπως πάντα με ένταση, με καυγά, με χιούμορ. Θα βρουν και κάτι να του κάνουν πλάκα. Θα γελούν. Δυστυχώς βέβαια και οι δύο τόσο πρόωρα χαμένοι. Για όλους εμάς τους συναδέλφους δημοσιογράφους, ο Γιώργος δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Οι τεχνικοί μου ζήτησαν να δηλώσω, κάτι που ισχύει για όλους τους υπαλλήλους του ΑΝΤ1, ότι “τον καλοστρατίζουν” γιατί ο Γιώργος όλους τους αντιμετώπιζε ισότιμα. Ο Θοδωρής Κυριακού, με τον οποίο συμπορεύτηκε 30 χρόνια, τα στελέχη του ΑΝΤ1 και όλοι μας, υποκλινόμαστε με σεβασμό και αγάπη στο Γιώργο. Γιώργο, η Ελλάδα κάθε μέρα άκουγε την καλημέρα σου επί δεκαετίες.
Για μένα μια ζεστή καλημέρα από σένα, σήμερα αποτελεί θα μου επιτρέψετε να πω, εισιτήριο για τον παράδεισο. Θα μου επιτρέψετε μόνο μια φράση: Για μένα ήταν αδελφός. Στάθηκα τυχερός που με τίμησε με τη φιλία του. Βίωσα καταστάσεις που δεν μπορώ να περιγράψω. Ξέρω από πρώτο χέρι τα σπάνια χαρίσματά του. Το ήθος, την ηθική του, τις αρχές του, τις αξίες του, το χαρακτήρα του. Γιωργάρα, στο καλό».
Πηγή: newsit.gr
