Πυρετώδεις είναι οι προετοιμασίες για τη γιορτή – θεσμό στη Ν. Αγχίαλο, τη Γιορτή Κρασιού, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε για το μεγάλο ραντεβού του καλοκαιριού, που περιλαμβάνει τέσσερις νύχτες γεμάτες χορό, παράδοση και άφθονο κρασί.
Φέτος το πρόγραμμα παίρνει φωτιά:
Πέμπτη 13 Αυγούστου: Γιάννης Καψάλης & Μάκης Τσίκος (Είσοδος 10€)
Παρασκευή 14 Αυγούστου: Πέγκυ Ζήνα Live (Είσοδος 13€)
Σάββατο 15 Αυγούστου: Στέλλα Κονιτοπούλου & η «Si Μπάντα» (Είσοδος 5€)
Κυριακή 16 Αυγούστου: Πάνος Κιάμος Live (Είσοδος 13€)
Τη διοργάνωση έχει Αγροτικός Οινοποιητικός Συνεταιρισμός «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» και Τοπικοί Σύλλογοι.
Πώς όμως ξεκίνησε η γιορτή; Οι Αγχιαλίτες πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας – Βόρειας Θράκης, ήταν Έλληνες που διέμεναν στη Βουλγαρία, που μετά τους μεγάλους ανθελληνικούς διωγμούς του 1906, ήρθαν από τον Πύργο και την Αγχίαλο της Ανατολικής Ρωμυλίας και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, μετά την καταδιώξή τους από τους Βούλγαρους, οι οποίοι κατηγορούσαν τους Αγχιαλίτες ως επαναστάτες. Η λεηλάτηση των περιουσιών των Ελλήνων της Βουλγαρίας ολοκληρώθηκε σταδιακά, αναγκάζοντάς τους περισσότερους να διαφύγουν με ελληνικά ατμόπλοια τα οποία έστελνε η Ελληνική Κυβέρνηση , (Διονυσίου 2006). Σύμφωνα με τον κ. Διονυσίου, οι πρόσφυγες της Αγχιάλου, εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην Αθήνα και μερικοί στον Πειραιά. Αργότερα, όταν ήρθαν και άλλοι εγκαταστάθηκαν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας και στο Βόλο όπου εγκαταστάθηκαν 1500 πρόσφυγες. Ωστόσο η μόνιμη εγκατάσταση των Αγχιαλιτών και η ίδρυση της Νέας Αγχιάλου έγινε μετά από πολλές διαπραγματεύσεις και γνωματεύσεις ειδικών, προκειμένου να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες , οι υποδομές και η γη για την ανάπτυξη της Νέας Αγχιάλου. Η βασική απασχόλησή τους ήταν η γεωργία και κυρίως η καλλιέργεια αμπελιών και το εμπόριο.
H πρώτη «Γιορτή Κρασιού» οργανώθηκε το 1960 με πρωτοβουλία της τότε κοινότητας Νέας Αγχιάλου. Έτσι, ο τρύγος και το πάτημα σταφυλιών τον Σεπτέμβριο συνοδεύονταν από διάφορες εκδηλώσεις που τηρούνταν κάθε χρόνο χωρίς διακοπή: παίξιμο λαϊκής μουσικής, στολισμός με αμπελόκλαδα, λουλούδια και καρπούς, θυμιάτισμα των κάρων – αραμπάτσες που λέγανε οι Αιγιαλίτες – που μετέφεραν τα σταφύλια και τα οποία γίνονταν πατητήρια, χοροί των κοριτσιών το βράδυ, ως και παλαιστικοί αγώνες, μια συνέχεια των Διονυσιακών γιορτών.
