Με βαθιά συγκίνηση ο Αγιος Λαυρέντιος αλλά και παραδοσιακοί σύλλογοι της περιοχής του Πηλίου θα αποχαιρετήσουν αύριο Τετάρτη στις 11 το πρωί στον Ιερό Ναό Αγ. Απόστολου του Νέου στο χωριό, τον Χαράλαμπο Καραμανιώλα, που άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 89 ετών. Επρόκειτο για έναν άνθρωπο που σημάδεψε ανεξίτηλα την πολιτιστική ταυτότητα του Πηλίου, ενώ όπως αναφέρεται σε σχετική ανάρτηση του τοπικού συμβουλίου του χωριού «υπήρξε μια εμβληματική μορφή της μουσικής παράδοσης του Αγίου Λαυρεντίου, αφιερώνοντας τη ζωή του στη διατήρηση και διάδοση του αυθεντικού ήχου του ζουρνά. Από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα, στάθηκε ως ένας από τους κυρίαρχους οργανοπαίκτες της περιοχής, χαρίζοντας ψυχή και πάθος σε κάθε του εμφάνιση.
Με τη συνεχή του παρουσία σε πανηγύρια και εκδηλώσεις, έγινε φορέας μνήμης και παράδοσης για τις νεότερες γενιές.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική κοινωνία και στον κόσμο της παραδοσιακής μουσικής.
Η μνήμη του και η μουσική του θα ζουν για πάντα ανάμεσά μας. Εκφράζουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους και σε όλους όσοι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Καλό Παράδεισο».
Τον εκλιπόντα «αποχαιρετά» και ο σύλλογος «Ζουρνάδες Πηλίου» σε σχετική ανάρτηση.
«Χαράλαμπος Καραμανιώλας 2/5/1937 – 10/4/2026
Ας τον θυμόμαστε μέσα από τα δικά του λόγια: ”Γεννήθηκα στις 2 Μαΐου του 1937, μέρα Πάσχα. Σαν παιδί μεγάλωσα σε φτωχή οικογένεια με πολλά παιδιά. Δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα. Ήμουν ο μικρότερος. Με στέλναν στο μπακάλη να πάρω αλεύρι -το ‘να τ‘άλλο- κι εγώ ντρέπομαν πολύ να ψωνίζω βερεσέ. Νόμιζα ότι τον έκλεβα. Παρά τη φτώχεια μας όμως, ήμασταν ανέμελοι.
Από μικρός ήμουν στο μεροκάματο, έσκαβα αμπέλια, όργωνα με βόδια και για να περνάει η ώρα, είχα μια φλογέρα και μια φυσαρμόνικα κι έπαιζα. Αργότερα, η δουλεία που έκανα ήταν πολύ σκληρή, βαριά… οικοδομή. Και το σπίτι μου, μόνος μου το ‘κανα. Μόνο ηλεκτρολόγο και υδραυλικό φώναξα.
Τον ζουρνά τον ξεκίνησα από μεράκι. Το ‘χα βάλει και πείσμα, μετά που πέθανε ο Μαυρίκος, για να μην ορφανέψει το πανηγύρι μας από τους ζουρνάδες. Ήμουν τυχερός για το ότι έπιανε το χέρι μου απ’ όλα. Είχα την αντίληψη πώς να φτιάξω το κανέλι, πώς να φτιάξω τη μάνα, τα πιπίνια. Στην αρχή έκανα την πλάκα μου… ε, για το κέφι της παρέας. Σιγά σιγά δέσαμε και με τον Τσάντο και πήραμε τη θέση των παλιότερων, αναγνωριστήκαμε, πώς να το πούμε… Μπορώ να πω ότι, εγώ με κανά δυο τρία άτομα της σειράς μου κρατήσαμε τους ζουρνάδες ζωντανούς και θα βοηθήσω ακόμα, το κατά δύναμη”.
Πάσχα του 2026 ολοκλήρωσες τον γήινο κύκλο κυρ Μπάμπη.
Τυχεροί που σε συναντήσαμε, επηρεαστήκαμε από τη λαϊκή θυμοσοφία σου, μάθαμε από την τεχνογνωσία σου, γελάσαμε με το έμφυτο χιούμορ σου. Αιωνία σου η μνήμη».
